بسیاری از کشورها در سالهای اخیر همزمان با برخورد خشونت آمیز با درگیری‌ها و اعتراضات داخلی، به قطع انترنت نیز روی آورده‌اند. عراق، هند، سودان و ایران از جملۀ این کشورها هستند.

به گزارش آریاتودی به نقل از یورونیوز؛ سازمان غیردولتی «Access Now» که از حق دسترسی کاربرانِ در معرض خطرِ فناوری‌های دیجیتل در سراسر جهان دفاع می‌کند و کمپاینی را برای دسترسی رایگان به انترنت در سراسر جهان به راه انداخته، اعلام کرد شمار محدودیتهایی که کشورها برای دسترسی شهروندانشان به انترنت اعمال می‌کنند رو به افزایش است.

این سازمان تنها در سال ۲۰۱۸ میلادی ۱۹۶ مورد قطع دسترسی به انترنت را در ۲۵ کشور جهان به ثبت رسانده است. این درحالی است که میزان قطع عمدی دسترسی به انترنت در سال ۲۰۱۶ میلادی ۷۵ مورد و در سال ۲۰۱۷ میلادی ۱۰۶ مورد بوده است.

علاوه بر افزایش موارد قطع دسترسی به انترنت، کشورهای بیشتری نیز به این موج می‌پیوندند که آخرین کشورها از این دست، زیمبابوه و بنین بوده‌اند.

قطع دسترسی به انترنت در برخی از کشورها مانند ایران برای تمام کشور اعمال شده و در برخی از کشورها مانند هند تنها برای منطقه‌ای خاص به طور مثال منطقۀ پرتنش کشمیر اعمال شده است.

اجرای چنین سیاستی معمولا از دو راه ممکن است: یا از مسیر کنترل عناصر فیزیکی دسترسی به انترنت مانند کیبل‌ها و مراکز داده‌ها و یا از مسیر نرم افزارها که دولت ها عمدتا از مسیر دوم استفاده و به این ترتیب ارتباط میان شهروندانشان را قطع می‌کنند.

در شیوۀ دوم، اوپراتورها یا از مسیر ابزارهای مدیریت شبکه‌ها اقدام به قطع انترنت می‌کنند و یا از مسیر یک “سرور واسطه” تمام یا بخشی از یک شبکه را فلتر می‌کنند.

“نیکلاس چگنی” رییس جامعه انترنت فرانسه می‌گوید: ” رادیکال‌ترین راه این است که اوپراتورها به طور کامل قطع شوند و برقراری هر ارتباطی را غیرممکن کنند. چنین کاری عمدتا در کشورهایی انجام می‌شود که انترنت بسیار متمرکز کار می‌کند و اینکه تمام ترافیک انترنتی تنها از مسیر تعداد محدودی گره {نقطه‌ اتصال یا  node} عبور می‌کند؛ گره‌هایی که توسط دولت کنترل می‌شوند”.

این شیوه‌ای است که به طور ویژه و بطور گسترده توسط حکومت ایران اجرا می‌شود؛ یعنی جایی که فقط سه گره برای برقراری ارتباط بین شبکه محلی و جهانی وجود دارد و هر سه نیز توسط دولت کنترل می‌شود. ایران توانست در جریان اعتراضات نوامبر سال جاری میلادی با همین روش ۹۵ درصد از ترافیک معمول بین این کشور و خارج از آن را متوقف کند.

داگ مادوری، کارشناس گروه «Oracle» کاری را که حکومت ایران در این مدت انجام داد، با توجه به گستردگی و پیچیدگی آن، یک «خاموشی تاریخی» توصیف کرد.

تصمیم به قطع انترنت یک کشور که باعث می‌شود ارتباطات بین بانکی متوقف و فعالیتهای تجاری مختل شود، تصمیمی با هزینه‌های سنگین اقتصادی است.

استفان بورتزمیر، از پیشگامان وب در فرانسه و عضو اتحادیه همکاری‌های اینترنتی «Afnic» می‌گوید: “حتی چین به دلایل مختلفی از جمله دلایل تجاری نمی‌تواند انترنت خود با به این شکل قطع کند. با این وجود اگر کشوری نتواند یا نخواهد انترنت را قطع کند، می‌تواند سیاست فلتر یا سانسور در دسترسی به انترنت را اعمال کند”.

پکینگ سعی دارد دسترسی به وبسایتهای خارجی را از مسیر فایروال‌ها محدود کند؛ این کار به دولت چین اجازه می‌دهد تا بتواند محتوای رسانه‌های اجتماعی را پاک یا سانسور کند.

کشورهایی همچون ایران از آن رو به قطع کامل انترنت روی می‌آورند که سیستم فلترینگ همیشه برای اعمال سیاستهای آنها پاسخگو نسیت و تا زمانی که اتصال انترنتی وجود داشته باشد، می‌توان فلترها را با نرم افزارهایی مانند VPN {فلترشکن} دور زد.

آریاتودی – بخش ایران

Print Friendly, PDF & Email