شمار زیادی از کاربران افغان در شبکه‌های اجتماعی یک هشتگ ایجاد کرده و طوفان توییتری براه انداخته‌اند تا به گفته آن‌ها توجه سازمان‌ها و کشورهای زیربط را به وضعیت پناهجویان گیرمانده افغان در اندونزی جلب کنند.

در حال حاضر (EndTo10YearsInLimbo#) حدود ۱۲۰ هزار توییت در این رابطه از سوی افغان‌های مقیم در کشورهای مختلف دنیا همرسانی شده است.

بر اساس گزارش‌ها در حال حاضر هشت هزار پناهجو و مهاجری را که سازمان ملل در اندونزی ثبت کرده، از افغانستان هستند.

برخی از آن‌ها به بی بی سی گفته‌اند که نزدیک به یک دهه است که لحظه شماری می‌کنند تا مگر “قرعه” به نامشان بیافتد و از آنچه “برزخ” می‌نامند نجات پیدا کنند.

بسیاری از آن‌ها کشورهای خود را به دلایلی از جمله فقدان امنیت ترک کرده‌‌اند و از سازمان ملل متحد می‌خواهند به ‌آن‌ها در اسکان مجدد به کشوری دیگر کمک کند.

در ماه آوریل بی‌بی‌سی در گزارش مفصل به خودکشی ۱۳ پناهجوی افغان در اندونزی در سه سال گذشته پرداخت.

مجتبی ۲۲ ساله به کاوون خموش خبرنگار بی بی سی گفته بود که در اندونزی یکی از نزدیک‌ترین دوستانش را از دست داده است. هم‌اتاقی او عبدالحسین هفت سال در اندونزی انتظار کشید. یک سال بیشتر از مجتبی.

او گفته عبدالحسین تمام آن سال‌ها را به امید روزی که بتواند دوباره با زن و دو فرزندش یکجا شود سر کرد. ولی قبل از کریسمس ” سال گذشته به زندگی خود پایان داد”.

 

مجتبی حسین

مجتبی حسین

اندونزی، کنوانسیون رسیدگی به وضعیت پناهندگان را امضا نکرده و به پناهجویان اجازه اقامت دایم نمی‌دهد. پناهجویان افغان نیز گفته‌اند که این کشور به آن‌ها اجازه کار و فعالیت نمی‌دهد.

بیشتر مهاجران افغان در اندونزی انتظار دارند به کشور سوم از جمله استرالیا منتقل شوند ولی رفتار کشورهای مهاجرپذیر در سال‌های اخیر تغییر کرده و روند رسیدگی به پرونده‌ها کند شده‌است.

شماری از پناهجویان افغان در اندونزی در اعتراض به این وضعیت طی هفته‌های اخیر اعتصاب کرده و برخی از آن‌ها لب‌های خود را دوخته‌اند.

بی بی سی به خاطر آزاردهنده بودن، این تصاویر را منتشر نمی‌کند.

گزارش‌ها از اندونزی همچنین در سال‌های گذشته حاکی از خودکشی و خودسوزی در میان این پناهجویان بوده است.

پناهجویان افغان در اندونزی

ان میمن نماینده اداره مهاجرت سازمان ملل در اندونزی به بی‌بی‌سی پیشتر در این مورد گفته بود که موارد خودکشی غم‌انگیز و ناراحت کننده است ولی “کار زیادی از دست دولت و نهادهای کمک کنندگان محلی و بین‌المللی ساخته نیست. “

“اداره مهاجرت سازمان ملل تلاش می‌کند خدمات بهداشت روان از جمله مشورت‌دهی به مهاجران را بیشتر کند و هدفش این است تا مهاجران در جامعه‌ای که زندگی می‌کنند مدغم شوند.”

با توجه به این که اندونزی کنوانسیون رسیدگی به امور پناهندگان را امضا نکرده،‌ ادغام مهاجران کار ساده‌ای به نظر نمی‌رسد.

بر اساس گزارش نهادهای امور مهاجرین و پناهجویان، شمار پناهجویان افغان در ظرف ماه‌های گذشته به کشورهای همسایه و سایر کشورها به شدت افزایش یافته است.

با سقوط دولت سابق و تصرف قدرت از سوی طالبان در افغانستان دها هزار نفر از شهروندان افغانستان به دلایل امنیتی و بیکاری کشور شان را ترک کرده‌اند.

در حال حاضر هزاران تن از آنها در کشورهای همسایه، اکراین، روسیه، ترکیه، یونان و کشورهای اروپای غربی گیر مانده اند.

در پی سقوط کابل ایالات متحده آمریکا و متحدانش، بیش از ۱۲۰ هزار افغان در معرض خطر را، طی یک عملیات تخلیه عاجل، به کشورهای خود و سوم انتقال دادند.

بسیاری از این افراد در حال حاضر در اردوگاه‌های پناهجویی یا هتل‌ها در انتظار پروسس پرونده‌های خود برای اسکان مجدد هستند.

با این وجود قوانین بین‌المللی، حق مهاجرت و پناهجویی فردی و گروهی را حمایت می‌کند و از کشورهای عضو به ویژه کشورهای ثروتمند جهان می‌خواهد تا زمینه اسکان مجدد پناهجویانی را که در معرض خطر و نقض حقوق بشری هستند، حمایت کنند.

بی بی سی

آریاتودی – بخش حقوق بشر

Print Friendly, PDF & Email