آمیتاب باچن را باید مشهورترین بازیگر سینمای هند قلمداد کرد. او حضوری بیشتر از دو بازیگر کلاسیک هند ـ راج کاپور و راجش کانا ـ روی پرده سینما داشته است. وی تنها کسی است که برای چهل سال موفق ترین بازیگران هند خود بوده است. باچن متولد سال ۱۹۴۲ حالا 77 سال دارد و هنوز یک رقیب جدی برای تمام بازیگران جوان و موفق سینمای هند به حساب می آید.

پدرش یکی از شاعران معروف و معتبر هند بود و خودش در اوج شهرت به دنیای سیاست پیوست. دوستی اش با “راجیو گاندی” (پسر ایندیرا گاندی) از جمله موضوعاتی بود که سخت مورد توجه رسانه های گروهی قرار گرفت. عاشق بازیگری بود و با وجود آن که چهره اش اصلا امکانات یک سوپر استار را در خود نداشت؛ با اصرار وارد دنیای بازیگری شد. از سال ۱۹۶۹ کار بازیگری را شروع کرد و پس از چند فلم ناموفق، بالاخره در سال ۱۹۷۳ با “زنجیر” تبدیل به یک چهره مطرح شد. باچان هم اکنون درام “گتسبی بزرگ” به کارگردانی “باز لورمن” را آماده نمایش عمومی دارد که یک فیلم هالیوودی است و در آن با “لیوناردو دی کاپریو” و “بن کینگز لی” همبازی است. این فلم، اولین کار بزرگ انگلیسی زبان و غیربالیوودی این بازیگر کلاسیک هندی به حساب می آید.

حالا گفتگوی آقای باچن را با مجله Filmfare “فلم فایر” که به فارسی برگردان شده می خوانید

بعد از راجش کانا، شما دومین بازیگر سینمای هند هستید که لقب ستاره را گرفتید. با گرفتن این لقب چه احساسی به شما دست داد؟

آدم تا زمانی که این القاب را نگرفته و به چنین موقعیت هایی نرسیده، حس می کند اینها چیزهای بزرگ و عجیب و غریبی هستند، اما وقتی آنها را کسب می کند تازه متوجه می شود هیچ اتفاق خاصی نیفتاده و چیز زیادی  تغییر نکرده است. این لقب‌ها فقط برای کسانی می‌تواند جالب باشد که از آن دور باشند. برای من، یک زندگی آرام و بی دردسر بسیار مهم تر از دریافت عناوینی مثل ستاره و امثال آن است.

شرکت فلمسازی شما «آبی سی ال» با موفقیت زیادی همراه نشد. دیگر کار تهیه کنندگی نمی کنید؟

حتی ستاره شدن هم کمک نکرد تا شرکت فلمسازی ام سر پا بماند و موفق شود! زمانی که به عنوان بازیگر در برابر کمره می‌رفتم، احساس می کردم کار تهیه کنندگی نباید چندان سخت باشد. از خودم می پرسیدم چرا بازیگران سرشناس به سمت کار تهیه کنندگی نمی‌روند. وقتی خودم این حرفه را از نزدیک تجربه کردم، علتش را فهمیدم! دنیای تهیه کنندگی، دنیای خاصی دارد که هر کسی از رمز و راز آن خبر ندارد و با پیچیدگی‌هایش آشنا نیست. یک بازیگر خوب بودن الزاما به معنی آن نیست که تو می‌توانی تهیه کننده خوبی هم باشی.

کارنامه سینمایی تان را چگونه ارزیابی می کنید؟

هیچ وقت در تمام این سال هایی که فلم بازی کرده‌ام، اعتماد به نفس نداشته‌ ام. آن اطمینانی را که به عنوان یک بازیگر باید داشته باشم، ندارم.  خیلی تلاش کردم این اطمینان را به دست بیاورم، ولی هیچ وقت این محقق نشد.  نمی‌دانم، شاید این نداشتن اعتماد به نفس را باید داشته باشم تا بتوانم در مقابل کمره بهتر بازی کنم.

از معدود بازیگرانی هستید که برای چند دهه پر کار بوده ‌اید. گذر زمان و بالارفتن سن برایتان اهمیتی ندارد؟

همه ما باید قبول کنیم با گذشت زمان، پیرتر می شویم. این واقعیتی است که نمی توان از آن فرار کرد و هیچ راه گریزی از آن وجود ندارد. جوانی می آید و می رود و ناگهان می بینیم موهایمان سفید شده و صورتمان چروک شده است. اما باید این نکته مهم را هم در نظر داشته باشیم که بالارفتن سن و پیر شدن چیز بدی نیست و مزایای خاص خودش را دارد.

با وجود تمام چیزهایی که دارید، آرزویتان چیست؟

زندگی سرشار از آرزوهایی است که شاید نتوانیم به آنها دست پیدا کنیم.  همیشه با خودم می‌گفتم ای کاش بتوانم تمام زبان‌های موجود در کشورم را یاد بگیرم. ای کاش می توانستم سازی را بنوازم، ای کاش… چیزهای زیادی وجود دارد که امکان دستیابی به آنها را پیدا نکردم و فکر هم نمی کنم بتوانم آنها را عملی و برآورده کنم. بگذارید این آرزوها همچنان به عنوان آرزو باقی بماند.

پسرتان آبیشک باچن نتوانست به موفقیتی همپای شما دست پیدا کند.

هر کس مسوول کار خودش است. برای موفق شدن باید سخت تلاش کرد، بویژه در جایی مثل بالیوود که رقابت ها بسیار سخت و فشرده است. وابستگی خانوادگی در حرفه ما، کمک خیلی زیادی به بچه‌های ما نمی کند. شهرت والدین می تواند راه ورود به دنیای سینما را راحت تر و هموارتر کند، اما پس از ورود، دیگر همه چیز بستگی به خود او و تلاش هایش دارد و والدین هنرمند نمی‌توانند تماشاچی و طرفدار برای فرزندان شان خلق و فراهم کنند. اما من هم مثل هر پدر هنرمند دیگری، وقتی پسرم را روی پرده نقره‌ای می بینم خوشحال شده و احساس افتخار می‌کنم.

 

آیا هیچ وقت به ستاره بودن تان افتخار کرده اید؟

هیچ وقت خودم را یک ستاره ندیده‌ام و اعتقادی هم به آن ندارم. سینمای هند اگر ستاره ای داشته باشد، او بدون هیچ شک و تردیدی راجش کاناست. نوع بازی‌اش، حرکاتی که با صورت و بدنش ارایه می‌دهد، ملودی خاصی که هنگام بازی در نقش‌های مختلف رعایت می‌کند، همه و همه از او یک موجود منحصربه فرد و متفاوت خلق کرد. اصلا او را باید یک چیز متفاوت و خاص ارزیابی کرد. فکر نمی‌کنم من چنین حالاتی را داشته باشم. اگر یادتان باشد، واژه ستاره در سینمای هند برای اولین بار درباره او مورد استفاده قرار گرفت.

در چند مصاحبه ‌تان گفته اید آدمی مذهبی و معتقد هستید.

شما نمی دانید چرا حوادث مختلف اتفاق می‌افتند و نمی دانید چگونه باید با آنها برخورد کنید. اعتقادات مذهبی کمک می کند این مسایل را بهتر درک کرده و راه کنار آمدن با آنها را پیدا کنید.

سینمای هند به سینمای فلم‌های پرهنرپیشه معروف است. شما هم تعداد زیادی فلم دارید که در آنها بین چهار یا شش چهره مطرح روز ایفای نقش کرده اند. حضور این تعداد زیاد بازیگر در یک فلم، کار شما را در مقام بازیگر سخت نمی‌کند؟

هرگز! ما بازیگران هندی یاد گرفته‌ ایم در کنار هم سر صحنه فلمبرداری کار کنیم و با هم توافق داشته باشیم. معمولا بحث و جدلی سر صحنه این فلم‌ها وجود ندارد. علتش این است که هر یک از ما جایگاه خودمان را می‌دانیم و از میزان نقش و حضورمان در قصه فلم اطلاع داریم. چه “عمر، اکبر، آنتونی” باشد و چه “شعله”، هر کسی در جایگاه خودش قرار دارد و سعی می کند کارش را درست انجام دهد.

بعد از این همه سال فعالیت بازیگری و حضور در بیش از ۱۷۰ فلم، از کار بازیگری خسته نشده اید؟

مگر می‌شود آدم از کاری که دوستش دارد خسته شود؟ بازیگری تمام چیزی است که عاشقانه دوستش دارم و فکر نمی کنم بدون آن بتوانم زندگی کنم. یک بار در اوایل دهه ۹۰ که احساس کردم سنم دارد بالا می رود، تصمیم به بازنشستگی گرفتم. دو سه سال هم مقاومت کردم که به دنیای سینما برنگردم، ولی نتوانستم و دوباره این حرفه را شروع کردم. بازنشستگی خودخواسته تبدیل به یک کابوس شد. ما بازیگران نمی توانیم دست از کارمان برداریم. صحنه فلمبرداری مثل خانه مان است. نمی توانیم مدت زمان زیادی از خانه خود دور باشیم.

برای بازیگران سن و سال دار معمولانقش های خوب کم پیدا می شود، ولی همچنان پرکار هستید و نقش های زیادی به شما پیشنهاد می شود.

این طور هم که فکر می کنید نیست. من هم در حال حاضر نقش هایم را با چنگ و دندان به دست می آورم. این در حالی است که گفته می شود من از موقعیت ممتازی برخوردارم. نقش های خوب برای بازیگران بالای ۵۰ سال خیلی کم است و باید جستجوی زیادی کرد تا یک نقش خوب و ویژه پیدا کرد. فلم نامه ها معمولا برای کاراکترهای جوانی نوشته می شود که نقش آنان را بازیگران جوان بازی می کنند. این تنها مشکل سینمای هند نیست. شما در هالیوود یا حتا سینمای اروپا هم بندرت نقش های خوب برای بازیگران سن و سال دار پیدا می کنید.

در مورد کار در هالیوود چه فکر می کنید؟

در فلم های هالیوودی کمتر با کاری برخورد می کنید که هندی ها در آنها حضور چشمگیری داشته باشند. اگر فلمنامه های خوب نوشته شود، مطمین باشید بازیگران هندی زیادی هستند که می توانند نقش های خوبی در فلم های هالیوودی بگیرند. همیشه تحسین کننده بازیگرانی مثل “مارلون براندو”، “آل پاچینو” و “رابرت دنیرو” بوده ام. همیشه دوست داشتم در یک محصول خوب امریکایی بازی کنم، اما مهم ترین نکته این است که باید فلم نامه جذابی داشته باشد و نقش خوبی هم برای من در آن باشد.

از کار در “گتسبی بزرگ” راضی هستید؟

بله، تجربه خیلی خوبی بود. ما بازیگران هندی در کشور خودمان با یک نوع خاص فلم سازی روبه رو هستیم که متفاوت از کشورهای دیگر است. نوع کار بازیگران انگلیسی زبان و سبک کارگردانی “باز لورمن”، یک صنف درسی خوب برای من بود و چیزها و نکات زیادی را یاد گرفتم.

راه طولانی تا خانه

آمیتاب باچن دوران پرفراز و نشیبی را در سینمای کشور هند طی کرده است. او پس از بازی در بیش از ۵۰ فلم سینمایی در دو دهه ۷۰ و ۸۰ میلادی ـ که همگی جزو پرفروش ترین محصولات صنعت سینمای هند هستند ـ در سال ۱۹۹۴ فعالیت بازیگری را رها کرد، اما نتوانست به قول خود عمل کند و در سال ۱۹۹۷ دوباره به حرفه سابق خود بازگشت.

در بازگشت دوباره، باچن که متوجه تغییر زمانه و بالارفتن سن خود شده بود؛ بازی در نقش قهرمانان جوان، با زوربازو و رمانتیک را رها کرده و در نقش پدر خانواده ظاهر شد. در بیشتر فلم هایی که باچان در دوره جدید کاری خود بازی کرد (محبت ها، گاهی خوشی گاهی غم، وقت، خاکی و باغبان) یک بازیگر جوان مطرح سینمای بالیوود هم در کنار او حضور داشت.

از قرار معلوم، هم خود او و هم تهیه کنندگان فلم هایش متوجه شده بودند که باچان دیگر نمی تواند تنها قهرمان و بازیگر اصلی این فلم ها باشد. اما با وجود بالارفتن سن، هنوز هم فلم های باچان معمولا در جدول بازار نمایش سینماها، با استقبال خوب تماشاگران روبه رو می شود.

“گتسبی بزرگ” فلم جدید این بازیگر هندی، برای او از اهمیت زیادی برخوردار بود. این درام اجتماعی یک کار غیربالیوودی است که باچن را در حال و هوایی تازه و کاملا دور از نقش های بالیوودی اش به نمایش می گذارد. در عین حال، حضور او در یک نقش مکمل نکته ای است که می تواند در هند غوغای زیادی بر پا کند. از همین حالا، برخی از منتقدان سینمایی و رسانه های گروهی لب به اعتراض گشوده و نسبت به حضور غول بزرگ بازیگری سینمای هند در یک نقش مکمل، موضعگیری منفی کرده اند. آنها می گویند حتا تصویری هم از باچان در پوستر اصلی “گتسبی بزرگ” دیده نمی شود.

آریاتودی – بخش گفتگو (ویژه سینما)

Print Friendly, PDF & Email