چین ممکن است یک حامی ایده آل برای شهرک‌ سازی پایدار نباشد؛ اما اقدامات اخیر نشان می‌دهد که چگونه این کشور توسعه‌های عظیم ساخت‌ و ساز خود را در جهت آینده ‌ای سازگارتر با محیط ‌زیست هدایت می‌کند. اما چطور؟

مجموعه عکاسی ادوارد برتینسکی (Edward Burtynsky) در سال 2005 چین را به ‌عنوان یک کشور در حال تحول به ثبت رساند. تصاویر این عکاس از شهرک‌ های متراکم، اثرات مهاجرت زیاد از حومه شهر به مرکز شهر را نشان می ‌دهد، در حالی ‌که صنایع سنگین مانند کشتی ‌سازی و معادن به زمین آسیب می ‌زند و در نهایت هم کشتی‌های زنگ‌ زده و سایر پسماندها را از خود بجای می‌گذارد. نتیجه کار برتینسکی غم‌ انگیز است؛ مخصوصاً هنگامی ‌که به قسمت شهرنشینی می ‌رسید نگرانی بسیاری را به همراه می‌آورد.

 

عجله چین برای شهری سازی مساله عجیبی نیست، اما با خود ترس از آلودگی، پایداری و پایین آمدن کیفیت زندگی را به همراه می‌آورد. اولویت قرار دادن سرعت، باعث می‌شود نتیجه نهایی در بیشتر اوقات ساده، بی‌هنر، زشت و ضعیف باشد. اما گویا به ‌تازگی قرار است همه ‌چیز تغییر کند. کشور برنامه ‌ای برای ساختن “اکو شهر” را تحت هدایت دبیر کل حزب کمونیست، Xi Jinping آغاز کرده است.

اکو شهر توسط یک چهارچوب خاص از ایده‌ها و اقدامات تعریف می‌شود؛ بدین معنی است که از منابع کمتر استفاده می‌کند، میزان انتشار کربن در جو را کاهش می‌دهد؛ انرژی تجدیدپذیر را بکار می‌ گیرد و تعداد زیادی ساختمان‌ به ‌اصطلاح “سبز” دارد. تا همین اواخر، چین توجه کمی به انجام موارد فوق داشت و کمیت، تنها معیار مهم برای آن‌ها بود.

آستین ویلیامز(Austin Williams)، نویسنده انقلاب شهری چین (China’s Urban Revolution)، در رابطه با چگونگی اکو شهرهای چینی می‌گوید: ” چین 40 سال است در حال ساخت یک نیروگاه اقتصادی می‌باشد که برای ساخت سریع آن تمام تلاششان را کرده‌اند.” چین به مرحله ‌ای رسیده است که در حال حاضر به دنبال ساختار خوب است. بنابراین، اگر شهرهای چین می‌خواهند به‌عنوان بازیگران جهانی شناخته شوند و شرکت‌های بین‌المللی را جذب کنند، باید شرایط مناسب را فراهم کنند.”

اما حتا ساخت ‌و ساز خوب و بدون اشکال باعث کندتر شدن آن‌ها نشد. ویلیامز می‌گوید: در سال 2012، چین تنها 11 اکو شهر داشت. اما چهار سال بعد این کشور تعداد اکو شهرهای خود را 284 عدد اعلام کرد. بر اساس این شواهد، تعهد چین به نظر جدی می‌رسد؛ البته شرایط ژیوپلتیک (ژیوپلتیک یا سیاست جغرافیایی یا جغراسیاست، از «ژیو» به معنای زمین و «پلیتیک» به معنای سیاست تشکیل‌شده است. ژیوپلیتیک شاخه‌ای است ازجغرافیای سیاسی و به آن بخشی از معرفت بشر اطلاق گردید که به معلومات ناشی از ارتباط بین جغرافیا و سیاست مربوط می‌شود.) هم در نظر گرفته ‌شده است. برخی مفسران حرکت چین را در این مسیر یک ابتکار عمل قدرت نرم (قدرت نرم: Soft Power توانایی تاثیرگذاری بر دیگران برای کسب نتایج مطلوب از طریق جذابیت به‌ جای اجبار یا تطمیع است.) برای تغییر موقعیت کشور به‌عنوان یک رهبر زیست‌محیطی در سطح جهان می‌بینند.

 

گردشگری نیز نقش مهمی در رشد اکو شهرها دارد. دریافت یکی از هزاران جایزه پایداری، می‌تواند تامین مالی از طرف دولت مرکزی برای جذب بازدیدکنندگان بیشتر را به همراه داشته باشد. ویلیامز می‌گوید: شهرهایی مانند ریژایو(Rizhao)، تمام زمین‌هایشان برای تکنولوژی، طرح‌های شهری و قدرت‌های سیاست‌گذاری آزمایش ‌شده‌اند. این آزمایش‌ها نه‌ تنها استانداردهای زیست‌محیطی شهرها را بهبود می‌بخشند؛ بلکه می‌توانند از مزایای بهبود گردشگری بهره‌مند شوند. برای مثال، گذاشتن تعداد بسیاری گواهینامه زیست ‌محیطی در وب ‌سایت‌های سفر.

 

ایچون(Yichun)، اولین اکو شهر

اگرچه اکو شهرها در حال افزایش هستند؛ اما این کار پروژه جدیدی نیست. اولین اکو شهر چین در سال 1986 ایچون نام ‌گذاری شد. این اکو شهر ثابت کرده است که یکی از موفق‌ترین‌ها، حداقل به گفته‌ی مقامات چین، در دریافت تعداد زیادی تقدیرنامه از طرف دولت مرکزی است.

 

اکو شهر تیانجین(Tianjin): یک آزمایش مداوم

اکو شهر تیانجین، پروژه‌ای پرطرفدار در برنامه اکو شهر است. این طرح در سال 2007 آغاز شد و اولین شهری است که تمام زمین‌هایش برای استانداردهای زیست‌محیطی مربوط به کیفیت هوا و میزان انتشار کربن در جو آزمایش‌ شده است. با این‌ حال؛ روند کند رشد اقتصادی به این معنی است که بخش‌های بزرگی از شهر هنوز خالی است. امید است که دانشکده موسیقی تیانجین جولیارد(Tianjin Juilliard School) که قرار است در سال 2019 باز شود، شهروندان بیشتری را جذب کند.

 

شنژن(Shenzhen)، شهری در حال رشد

حتا با توجه به استانداردهای چینی، رشد شنژن چشمگیر بوده است. این شهر از مجموعه ‌ای از روستاهای ایالت گوانگدونگ(Guangdong) با حدود جمعیت 175000 نفر در سال 1985 تشکیل شد و 30 سال بعد به یک کلان‌شهر با جمعیت 10/7 میلیون نفر تبدیل شد. در سال 2005 این شهر اعلام کرد که قصد تبدیل‌شدن به یک اکو شهر را دارد و در سال 2016 به‌عنوان بهترین شهر چین شناخته شد. در اواخر پایان سال 2018 راجر استارک هاربر(Rogers Stirk Harbour) اعلام کرد که قصد دارد یک باغ 1/2 کیلومتری را در منطقه Qianhai ایجاد کند که خط ساحلی را به مرکز شهر و حمل‌ونقل عمومی متصل می‌کند.

 

چنگدو(Chengdu)،باغ شهر انگلیسی

چنگدو شهری است واقع در جنوب غربی کشور، که یکی از شهرهای پرطرفدار جهت زندگی در چین محسوب می‌شود. در سال 2012، شهر، برنامه‌ای بلندپروازانه برای ایجاد یک مرکز شهر جدید با حجم زیادی از فضای سبز، پارک‌ها، بازارها و خیابان‌های دارای پیاده‌رو را برای بالا بردن شباهت شهر به یک باغ شهر انگلیسی راه‌اندازی کرد. معمار باذوق این شهر کسی است که برج خلیفه دبی را طراحی کرده است.

 

دریاچه Meixi, چانگشای(Changsha)

شهر چانگشای در چین به دلیل وجود پل مارپیچ خود که به گره خوش‌یمن معروف است و محبوبیت در اینستاگرام, در صدر قرار گرفته است. هرچند که این پل در قیاس با دریاچه مجاور خود Meixi کوچک به نظر می‌رسد، دریاچه‌ای که بنابر گفته شرکت مهندسی (KPF (Kohn Pedersen Fox باعظمت خود نوید یک زندگی متوازن با طبیعت را می‌دهد. نکته قابل‌توجه در این سازه ‌وجود دریاچه مصنوعی  ۴۰ هکتاری است که توسط شبکه‌ای اصلی از کانال‌های آبی به مجموعه‌ای از همسایه‌ها آب‌رسانی می‌کند.

 

منبع: theculturetrip.com

آریاتودی – بخش مطالب خواندنی

Print Friendly, PDF & Email