طی سالهای گذشته، طالبان از دفتر سیاسی خود در دوحه برای تحکیم روایت های بین المللی خود استفاده کرده است و درک بیشتری در پایتخت های غربی وجود دارد که شکست کامل طالبان دیگر امکان پذیر نیست.

بخش دیدگاه و تحلیل: سفر اخیر طالبان به ترکمنستان که مرز مشترک طولانی با این کشور دارد، نمای خوبی از چگونگی به تصویر کشیدن طالبان در منطقه است. جالب است بدانید در طول مذاکرات آنها با رهبری ترکمنستان در عشق آباد، ترکمنستان به دنبال بحث در مورد خط لوله گاز ترکمنستان – افغانستان – پاکستان -هند  ملقب به تاپی بود.

این واقعیت که طالبان به صورت موازی با کابل در مورد سیاست های تجاری و اقتصادی بحث می کنند، مشروعیت طالبان را نشان می دهد؛ زیرا گروهی که در آینده سیاسی افغانستان نقش مهمی دارند، مورد پذیرش جهانی قرار می گیرد.

همه پیشرفت های فوق توسط طالبان از جمله پیروزی های طالبان در افغانستان طی سال های گذشته و به عنوان بخشی از آن توافق و مذاکرات ایالات متحده و طالبان می تواند گروههای دیگر را به مسیرهای مشابه سوق دهد.

از جمله این گروه ها هیات تحریرالشام و تحریک طالبان هستند. بعنوان مثال تحریک طالبان پاکستان نیز طی چند ماه گذشته برندسازی و تبلیغات را با جدیت بیشتری انجام داده است.

تحریک طالبان همچنین سعی کرده است نفوذ خود را فراتر از مناطق در اطراف خط دیورند در مرز افغانستان و پاکستان گسترش دهد.

برای کشوری مانند هند، نمونه های فوق نشان دهنده نوع جریان اصلی گروه های تروریستی در تلاش برای وارد کردن بیشتر آنها به جریان اصلی یا ارایه یک سطح از مشروعیت سیاسی و اجتماعی، به عنوان روشی برای پایان دادن به درگیری ها است. دلایل عمده ای که نیو دهلی به رغم منافع آن در افغانستان، ارتباط عمومی با طالبان نداشته است.

اگر هند به صراحت با طالبان گفتگو کند؛ امکان اعطای مشروعیت به طالبان و گروه های تروریستی دیگر نیز می تواند یک بحث آشکار باشد. مشروعیت گروه های تروریستی، چه سیاسی و چه نهادی، اغلب آخرین چاره دولت ها است و تقریبا هرگز گزینه اول نیست.

اگر طالبان موفق به ورود مجدد به پارلمان افغانستان به عنوان یک بازیگر سیاسی قانونی شوند، سایر نهادها با ایدیولوژی های مشابه همان پیروزی تاریخی را برای دهه های آینده جشن می گیرند.

مثال طالبان باید به عنوان یک ناهنجار، درسی برای کشورهایی باشد که در معرض خطر سیاست های خارجی بد و حتا تصمیمات بدتر برای به راه انداختن جنگ ها هستند و نباید الگویی برای مشروعیت بخشیدن به ایده ها و اقدامات سیاسی و اجتماعی که باید با آنها مبارزه شود بشوند.

آریاتودی – بخش دیدگاه و تحلیل/فرهاد پروانی

Print Friendly, PDF & Email