لاورل میلر مسوول سابق اتاق افغانستان و پاکستان در وزارت خارجه امریکا در مصاحبه ای با جیمز گیبنی – گزارشگر شبکه بلومبرگ – از وضعیت افغانستان و مذاکرات صلح افغانستان گفته است.

این مصاحبه را بدون تلخیص یا تفحص در آریاتودی بخوانید:

“در راس سلسله مراتب منافع ملی ایالات متحده نگرانی ها در مورد تروریسم وجود دارد. القاعده هنوز تا حدودی در منطقه افغانستان و پاکستان حضور دارد، داعش در آنجا است و سایر گروه های تروریستی تهدید منطقه ای هستند. ایالات متحده به دنبال دولتی است که این تهدیدها را کنترل کند و ثبات در منطقه افزایش یابد. ایالات متحده می خواهد هر دولتی که نتیجه یک پروسه صلح باشد تا آنجا که ممکن است از حقوق زنان و اقلیت ها و انواع آزادی های مدنی و آزادی که تا حدودی در افغانستان طی ۲۰ سال گذشته به دست آمده محافظت کند”

“دولت ترامپ در سال ۲۰۱۸ تصمیم گرفت که خروج از افغانستان را در اولویت قرار دهد و بهترین راه برای این کار روند صلح است. دولت ترامپ در ازای برخی تضمین های ضد تروریسم و تعهد طالبان برای ورود به مذاکرات صلح با دولت افغانستان، با یک جدول زمان بندی شروع به کاهش نیروها کرد که این یک امتیاز به طالبان بود. اما معتقدم که این تنها راه شروع مذاکرات بود. اما در نتیجه، طالبان در موقعیتی تقویت شده و دارای مشروعیت بیشتر به مذاکرات آمدند!”

“تشدید رقابت استراتیژیک بین ایالات متحده و چین باید تفکر ایالات متحده در مورد اهمیت نگهداری نیرو در افغانستان را تغییر دهد. مدیریت نارضایتی هند از عقب نشینی امریکایی ها از افغانستان نیز مهم خواهد بود. حتا آن دسته از کشورهایی که با ایالات متحده روابط تنش زا دارند؛ اساسا از ابتکار عمل صلح امریكا حمایت كرده و نسبت به ادامه حضور نظامی ایالات متحده مدارا می كنند”.

“هیچ راهی وجود ندارد که طالبان با آتش بس زودهنگام موافقت کنند. طالبان برای دستیابی به قدرت می جنگند. خشونت اهرم فشار آنها است. بنابراین من فکر نمی کنم که کاهش قابل ملاحظه ای در خشونت رخ دهد!”

“ایالات متحده قبلا گفته است كه سطح نیروهای نظامی تا تاریخ انتخابات به حدود ۴ هزار و ۵۰۰ نفر كاهش می یابد. به نظر می رسد مدتهاست که این پلان برنامه ریزی شده است. اما اگر بایدن پیروز شود سوال اصلی این است که آیا بقیه نیروهای امریکایی بین فبروری و اواخر اپریل از افغانستان بیرون برده خواهند شد؟ دولت بایدن ممکن است مخالف این رویه باشد!”

“حضور نظامی امریكا اهرم فشار بر دولت افغانستان است، زیرا دولت در جنگ با طالبان هنوز هم به لحاظ امنیتی به كمكهای امریكا وابسته است. این به عنوان اهرم فشار بر طالبان کمتر موثر است؛ زیرا طالبان می دانند که ایالات متحده می خواهد از افغانستان خارج شود. اما کمک های اقتصادی ایالات متحده اهرم فشار مستقیم بر دولت افغانستان و همچنین بر طالبان است. آنها دوست دارند دوباره به قدرت برگردند اما نه در یک کشور فقیر!”

“یکی از بحثهایی که واشنگتن هنوز با جمهوری خواهان یا دموکراتها انجام نداده است؛ این است که آیا ایالات متحده واقعا آماده صفر کردن نیرو در افغانستان هست؟ مردم در مورد یک نیروی باقیمانده صحبت می کنند، بعضی از آنها حضور طولانی مدت بیشتری را ادامه می دهند که هدف آن مبارزه با تروریسم است. بسیار مهم است که ایالات متحده در مورد روش های جایگزین مقابله با نگرانی های ضد تروریسم خود فکر کند”.

“من نسبت به جاه طلبی های وزارت دفاع در مورد توسعه نیروهای امنیتی افغانستان بسیار بدبین بودم و نسبت به ادعاهای آنها در مورد پیشرفت بالقوه در نبردهای جنگ نیز همینطور. همیشه بین ارزیابی های جامعه استخباراتی و پنتاگون درباره افغانستان اختلاف وجود داشته است”.

“اگر این مذاکرات صلح توافقی را حاصل کند که دو طرف در افغانستان در درگیری از آن پیروی کنند؛ عملا یک موفقیت است. من اعتقاد ندارم که آنها قصد دارند با چیزی موافقت کنند که منافع ایالات متحده را خنثا کند. بهترین نتیجه پایان خشونت هاست”.

آریاتودی – بخش گفتگو

Print Friendly, PDF & Email